การรวมศิลปะการต่อสู้

การรวมศิลปะการต่อสู้ ปรัชญา และก็ความศรัทธาทางศาสนาไว้ด้วยกัน

การรวมศิลปะการต่อสู้ ไอกิโด (ประเทศญี่ปุ่น: ikedo โรมาจิ: 合気道 ทับศัพท์: Aikidō) เป็นศิลปะการต่อสู้ประเทศญี่ปุ่นยุคใหม่

การรวมศิลปะการต่อสู้ พัฒนาโดยโมะริเฮอิ อุเอะชิบะ เป็นการรวมศิลปะการต่อสู้ ปรัชญา แล้วก็ความเลื่อมใสทางศาสนาไว้ร่วมกัน ไอกิโดมักแสดงว่า “หนทางแห่งการรวมพลังงานชีวิต” หรือ “หนทางแห่งจิตวิญญาณที่ผสานกัน” เป้าหมายของอุเอะชิบะคือสร้างศิลปะที่ผู้ฝึกฝนใช้ป้องกันตัว

และป้องกันไม่ให้คู่ต่อสู้เจ็บด้วย ทักษะไอกิโดประกอบด้วยการเคลื่อนไหวที่เปลี่ยนทิศทางโมเมนตัมของท่าโจมตีของคู่ต่อสู้ และก็การทุ่มหรือล็อกข้อต่อที่ยุติทักษะดังที่กล่าวถึงแล้ว ไอกิโดแผลงมาจากศิลปะการต่อสู้ชื่อ ไดโตรีว ไอกิจูจุสึ แต่ว่าเริ่มเปลี่ยนแปลงไปจากเดิมในปลายคริสต์ทศวรรษ 1920

ส่วนใดส่วนหนึ่งมาจาก ที่อุเอะชิบะเข้าไปพัวพันกับศาสนานิกายโอโมะโตะ ในเอกสารของลูกศิษย์ยุคแรกของอุเอะชิบะยังคงใช้คำว่า “ไอกิจูจุสึ” ลูกศิษย์อาวุโสของอุเอะชิบะมีวิธีการฝึกไอกิโดที่แตกต่างกันขึ้นกับช่วงเวลาที่พวกเขาศึกษากับอาจารย์ ปัจจุบันพบไอกิโดทั้งโลกในหลายรูปแบบ

โดยมีวิสัยการตีความหมาย และก็การเน้นฝึกหัดที่กว้าง แม้กระนั้นพวกเขาต่างแบ่งปันความสามารถที่อุเอะชิบะ และก็เป็นการต่อสู้ที่นึกถึงความปลอดภัยของคู่แข่งขันสูงที่สุด ศิลปะการต่อสู้ญี่ปุ่น

วิถีแห่งดาบ

การรวมศิลปะการต่อสู้ ต้นกำเนิด แล้วก็ ปรัชญารากฐาน

คำว่า “ไอกิโด” มาจากตัวอักษร คันจิ 3 ตัว:
合 – ไอ– รวม, เป็นอันหนึ่งอันเดียว, เหมาะสม
気 – คิ – วิญญาน, พลัง, อารมณ์, คุณธรรม
道 – โด้ – แนวทาง, ทางเท้า

โดยเหตุนั้น จากมุมมองของภาษา ไอกิโดหมายถึง’แนวทางของการรวมแรงพลังเข้าด้วยกัน’ คำว่า ไอคิ aiki กล่าวถึง แนวทางของศิลปะป้องกันตัว หรือ เทคนิค ผสมผสานกับ ท่าทางของผู้จู่โจม เพื่อจะ ควบคุมท่วงท่าของเขา โดยใช้แรงไม่มากมาย 7 ผู้ฝึกใช้ ไอคิ aiki โดย เข้าใจจังหวะ ดูบอลสด

รวมทั้ง ความมุ่งมั่นของผู้รุกราน เพื่อหา จุดที่สมควร และก็ จังหวะเวลาสำหรับในการ ใช้ แนวทางย้อนแรวพลัง โดยเหตุนี้ วิธีแบบนี้เหมือนมากมายกับ แนวทาง ที่คุณครู ติดอยู่โน จิโกโร ผู้จัดตั้ง วิชายูโด

ดูบอลสด

ประวัติความเป็นมา

ไอกิโด ริเริ่มตั้งขึ้นโดย อาจารย์ โมริเฮ อุเอชิบะ (植芝 盛平 Ueshiba Morihei, 14 เดือนธันวาคม 1883 – 26 ม.ย. 1969) โดยผู้ฝึกไอกิโด เรียกอาจารย์ว่า โอเซนเซ Ōsensei (“คุณครูผู้มีอิทธิพล”) คำว่า ‘ไอกิโด’ เกิดขึ้นใน ศตวรรษที่ 20 อาจารย์อุเอชิบะ มีวิสัยทัศน์ว่า ไอกิโด มิได้เป็นเพียงแค่ วิถีแห่งดาบ

การประสมประสานศิลปะปกป้อง แม้กระนั้นเป็น การแสดงออกของ ปรัชญาของอาจารย์ ใน เรื่องสันติภาพในจักรวาล รวมทั้งการไม่แก่งแย่งกัน ในตอนที่อาจารย์มีชีวิตอยู่ จนกระทั่งปัจจุบันนี้ ไอกิโด พัฒนาการจาก ไอคิ ที่คุณครูอุเอชิบะเคยเรียน กระทั่งแปลงเป็น การแสดงออกของศิลปะปกป้อง

ที่นานัปการ โดย ผู้ฝึกทั่วทั้งโลก อาจารย์อุเอชิบะ ปรับปรุงวิชาไอกิโด โดยมากในตอน ปลาย คริสต์ศักราช 1920 จนกระทั่ง 1930 โดยการประสมประสาน ศิลป์ป้องกันภัยเริ่มแรกที่อาจารย์เคยเรียนมา 10 แก่นของศิลปะป้องกันตัว ที่ไอกิโด เอามาประยุกค์ใช้คือ ไดโต-ริว ไอคิ-ยิวยิทสู Daitō-ryū aiki-jūjutsu

ที่คุณครู อุเอชิบะ เรียนมาโดยตรง จากอาจารย์ ทาเคดะ โซคาคุ Takeda Sōkaku ผู้ฟื้นคืนศิลปะเหล่านั้น นอกนั้น ได้ยินมาว่า อาจารย์อุเอชิบะ เคยได้ร่ำเรียน เทนจิน ชินโยริว Tenjin Shin’yō-ryū กับอาจารย์ โทซาว่า โทคุซาบุโร่ Tozawa Tokusaburō ในกรุงเมืองโตเกียว ในปี 1901 รวมทั้งเรียนกับ

โกโทฮา ยากิว ชินกัน-ริว Gotōha Yagyū Shingan-ryū ภายใต้ นาคาอิ มาซาคัทสุ Nakai Masakatsu ที่เมือง ซาไก Sakai จากปี 1903 ถึง 1908 รวมทั้งเรียน ยูโด ยูโด กับ คิโยอิชิ ทาคากิ Kiyoichi Takagi (高木 喜代子 Takagi Kiyoichi, 1894–1972) ที่เมือง ทานาเบ้ Tanabe ในปี 191111